Artist statement

Tribecalledtrash is an ongoing body of work that explores the concept of "trash", both literally and figuratively. Literally, it refers to piles of urban waste, almost merging with the streetscape itself, mirroring how we relate to materialism, possession, each other, and ourselves in today’s fast-paced world.

Figuratively, trash represents what we tend to discard in a psychological, emotional, and societal sense: the shadow aspects we would rather ignore or have forgotten entirely.

In 2014 I started photographing these discarded islands of trash on the streets. Gradually in 2018, I began to digitally merge these photographs with classical 17th-century still life paintings, once symbols of wealth and pride. Ironically, these paintings often carried hidden moral messages: do not attach yourself to material goods, for everything is transient. That sense of impermanence was once common sense. Today, we are no longer attached to possessions: we are possessed by possessions. This is the name of my first series.

In my recent series Bittersweet Reflections, I work thematically. Subjects like love, big pharma, addiction, trauma, artificial intelligence, overconsumption, and animal suffering each take shape through this bittersweet lens. The form that ‘trash’ takes shifts with each theme and context. What first appears colorful, even cheerful, often reveals something uncomfortable beneath the surface. Nothing is quite what it seems.

Through reuse, repurposing, and symbolic transformation, Tribecalledtrash is not just about critique, it’s about alchemy. Trash becomes treasure, the discarded becomes sacred, and the overlooked becomes a doorway to deeper reality.

I believe art is not only a reflection of what is, but a way of pioneering new meanings and new realities. By making the invisible visible, I invite viewers to pause, to reflect, and to see themselves—not just in what and how we consume, but in what we overlook, deny, discard, suppress, or turn away from. These are still lifes: lives to stand still with.

In pausing with these works, we are invited to encounter not only the overlooked parts of ourselves, but also the greater patterns behind everything we experience. Everything exists from the stillness—the void—the union in perfect harmony with all. Every polarity, paradox, and contradiction arises from that unity. In this work, opposites collide, only to reveal that they were never separate to begin with.

My work is not just an object, it’s an encounter. A mirror in which the viewer may recognize themselves—not only in what is beautiful, but especially in what we’d rather not face.

NL

Tribecalledtrash is een doorlopend onderzoek naar het begrip ‘afval’: letterlijk én figuurlijk. Letterlijk verwijst het naar de bergen stedelijk afval die inmiddels bijna opgaan in het straatbeeld en zo een spiegel vormen van onze relatie tot materialisme, bezit, snelheid en vervreemding.
Figuurlijk staat het voor de psychologische, emotionele en maatschappelijke resten die we liever negeren: de schaduwstukken die we verdringen of zijn vergeten.

Wat in 2014 begon als een fotografische studie van straatafval, groeide in 2018 uit tot een digitale dialoog met 17e-eeuwse vanitas-stillevens, ooit symbolen van rijkdom en trots, maar ook dragers van een morele boodschap: hecht je niet aan bezit, want alles is vergankelijk.Vandaag klinkt die boodschap actueler dan ooit: we zijn niet langer gehecht aan bezit: wij zijn bezeten van bezit. De toeschouwer wordt uitgenodigd even stil te staan bij het leven: Stil Leven

In haar recente serie Bittersweet Reflections onderzoekt Verschoor thema’s als liefde, verslaving, trauma, kunstmatige intelligentie, overconsumptie en dierenleed telkens door een bittersweet lens. Wat op het eerste gezicht kleurrijk en verleidelijk oogt, onthult bij nader inzien iets ongemakkelijks, iets wezenlijks.

Door hergebruik, transformatie en symbolische omkering wordt Tribecalledtrash een vorm van alchemie: het afgedankte wordt kostbaar, het gebrokene wordt heel, en het over het hoofd geziene blijkt de sleutel tot verbinding.

Verschoor ziet kunst niet alleen als een spiegel van wat ís, maar als een middel om nieuwe werkelijkheden te scheppen, een uitnodiging om eenheid te ervaren in tegenpolen, harmonie in chaos en schoonheid in wat we liever vermijden.

Haar werk is geen object, maar een ontmoeting: een spiegel waarin de toeschouwer zichzelf herkent niet alleen in wat mooi is, maar juist in wat we het liefst niet onder ogen komen.